تنهایی:

 همه ی تنهایی ها یه شکل نیستن

سه جور تنهایی داریم

یکیش تنهایی بین فردیه(interpersonal loneliness) که اسم دیگش جداییه(separation)، توی این نوع تنهایی ما یک باند عاطفی بیرونی رو از دست دادیم، ممکنه مهاجرت کرده باشیم، ممکنه طلاق گرفته باشیم، ممکنه عزیزی رو از دست داده باشیم، همه ی اینها جداییه از یک فرد مهم زندگی مون.

با تشکیل باند عاطفی جدید و شروع رابطه های جدید این نوع تنهایی(جدایی) خاتمه پیدا می کنه.

نوع دوم تنهایی، تنهایی درون فردیه(intrapersonal loneliness)در این تنهایی ما درون مان کودک تنها(lonely child) را حس می کنیم، اغلب آنقدر ذهنیت محافظ را زیست میکنیم و یا درگیر مکانیزم های دفاعی مان هستیم که ارتباط و نوازشگری کودک های آسیب پذیر خود را فراموش کرده ایم، این نوع تنهایی حتی با در جمع بودن هم حل نمی شود، ممکن است ما از این رابطه سرگردان و پریشان وارد رابطه ای دیگر شویم تا طبیبی برای کودک آسیب پذیرمان پیدا کنیم غافل از اینکه، طبیب و منجی برای کودک آسیب پذیرمان وجود ندارد و خودمان باید با کودکمان آشتی کنیم.

این نوع تنهایی در خودشناسی های علمی و رواندمانی، با پروسه آشتی با کودک آسیب پذیر و درمان زخم های کهنه خاتمه می یابد.

نوع سوم تنهایی، تنهایی وجودی و هستی گرایانه ست، همه ما ذاتا تنهاییم. جهان هستی همچون اقیانوس پهناوریست که هر یک از ما بر روی تکه ای یخ در این اقیانوس برای مدتی مشخص شناوریم. این اقیانوس سرشار از ناپایداری و پیش بینی ناپذیریست، یخی که بر آن شناوریم نیز برای مدتی مرکب ماست و در نهایت آب شده و مهلت ما تمام می شود و مسافران جدید به جای ما می آیند.

همه ی ما در ذات تنهاییم، برخی وقتی چشم باز میکنند و شاهد ناپایداری های این دنیا می شوند، از وحشت تمام عمر خود را بر روی آن تکه یخ دست و پا می زنند تا میمیرند، برخی سعی می کنند دیگری را غرق کنند خودشان غرق می شوند، برخی این تنهایی را می پذیرند، به مسافرین دیگر این اقیانوس نزدیک می شوند و این مدت باقی مانده زندگی را با مصاحبت با دیگری و صمیمیت با او می گذرانند، امیدوارند اما ناپایداری ها را نیز پذیرفته اند.

این تنهایی تنها با پذیرش حل می شود.